شعر فولکلور

کشتی سرا

جوانی یه شب بِزَ گول مِه سَرا

که بوشون کشتی بگیر کشتی سرا

مه نِداشتَه بازوآ باد آکُدُم

هچینَی مه دِلَکا شاد آکُدُم

بوگوتم مُن از صفر چی کم دارُم

از علیجان پسر چی کم دارُم

یِتا لاسپارَه اگر جور آکُنُم

چشم و چال نُنُم، زِنُم کور آکُنُم

مه یِتا کُهنَه شِلارا اوگوتُم

کشتی لاسپارَتایا بودوتُم

شَبِ سَر کشتی سرا که باز آبَه

مه پاآن از مه گلیم دراز آبَه

یِتا طبلِ همراه خواندِه یاعلی

بِشام میدان مه پا پَرکِستِه ولی

بامَه از هرجا هَفَشتا پهلوان

شاقاجی، ماسال و شفت و ماکلاوان

سیاهکل، خشک‌بیجار، لشت‌نشا

گیلَه مرد بامییَبَه هرجای جا

هر جایی سرپهلوان داشتِه خورِ

دسته‌آن پیرو جوان داشتِه خورِ

زمینِ میان نیایش کودِنِ

خو خدایا که ستایش کودِنِ

هر کی یافتِه خو حریفا مردانَه

یا بِزِن بَه کُشتیان یا دوستانَه

اَمه دستِجا نیایش بوکُدُم

واز آدام مه دلِ تَرسا فُکُدُم

شیش نفر بَیم با اَمِه سرپهلوان

دورتادور محلیان پیر و جوان

امه ناما چپ و راست داخاندِنِ

رفیقانام مَتَلَک داشاندِنِ

مُنام اینقد آکُدام مه بالانا

ترسانُم مردم خوردِخالانا

تو مگو یِتا مِرِه نقشَه کَشَ

کایِ شینِ؟ پهلوان املشَ

خدایی مه بوسوته شانسا وینی

هَیام آخِر وا بوشوم چایی چینی

دست بِزَ یعنی بیا کشتی بگیر

اگَه مَردَکی مِجا کشتی بگیر

بوگوتم پَستِ قَدَ بِزِن گیرُم

چاقَ مه سر بِگَنَ وا بمیرُم

بگیرَ مِرا خو بُن پَخت آکُنَه

هچینَی مه کُشتییا سخت آکُنَه

تو مَگو اونِ قدا نِگا مَکُن

اونِ نصفِ قد دَرَه زمینِه بُن

اونِ مُشتان کَلِ خوکا خوسانَ

امِه سر پهلوانام هَنا دانَ

او بیچاره دِلَکام بوسوت مِرِه

دو سه تا فنا یواش بوگوت مِرِه

اونِ مشتا وَرآدُن اَلِنگ بِزِن

مَگیرَ تِرا خو بُن اَلِنگ بِزِن

ولی پَرکِستِه هَنی مه دست وپا

تا بِشام وِج بُکُنُم که بیهوا

نِدانُم مِرا چه وقتی مشت بِزَ

هَنا دانُم که به قصدِ کُشت بِزَ

بِکَتُم خاکِ میان، دراز آبام

شِلِ توشکِه‌ی مانِستَه واز آبام

مه ماهار داخاند مِرا پسر پسر

صبح بِبَه پاباش بوشون تِه کارِ سر

شانس بیاردُم که هو خواب جا پابام

مردم خجالتی آب آنِبام

مِرا چی به کشتی و کشتی سرا

بهترَ غم بُخورُم مِه گودَرا

 

/ 0 نظر / 34 بازدید